گازهای موجود در چاه :

از ديگر مسائلي كه جزء مخاطرات چاه ها محسوب مي گردد وجود گازهاي سمي است .

بيشترين گازهايي كه در چاه ها يافت مي شوند عبارتند از :

1) گاز هيدروژن سولفوره 2) آمونياك 3 ) گاز كربنيك 4) متان

گاز هيدروژن سولفوره :

اين گازها در اثر سوختن ناقص موادي مانند مو و پشم و گوشت و موادي كه داراي گوگرد مي باشند بوجود مي آيد . بوي اين گاز شبيه بوي تخم مرغ گنديده مي باشد . مقدار خيلي كم اين گاز را مي توان با حس بويايي تشخيص داد در جاهايي كه تدريجاً استشمام شود حس بويايي را فلج مي كند .

1 % اين گاز شديداً خطرناك است و تا 2% اين گاز را مي توان تشخيص داد در جايي كه مقدار گاز در چاه زياد باشد تخليه گاز بايد با وسايل ضد جرقه انجام گيرد . اگر گاز در محيط سر بسته اي از داخل چاه نشت كند امكان مسموميت وجود دارد . شخصي را كه براي مدتي از اين گاز تنفس كرده بايد به هواي آزاد انتقال داد و در صورت عدم تنفس اقدام به دادن تنفس مصنوعي و اكسيژن نموده و مصدوم را به بيمارستان منتقل نمود .

آمونياك :

اين گاز از هوا سبك تر، بي رنگ و بوي آن تند و زننده و در صورت اختلات با هوا و گرم شدن و همچنين با تحت فشار قرار گرفتن قابليت انفجار دارد . خنثي سازي آن با آب پودري صورت مي گيرد اين گاز باعث تحريكات چشم، بيتني و مجاري تنفسي انسان مي گردد و بي هوش كننده و سرفه آور است حتي در سطح پوست توليد سوختگي مي كند وجود 1 الي 5% درصد اين گاز به مدت 1 ساعت توليد مرگ مي كند .

شخصي كه دچار مسموميت با اين گاز شده باشد عرق شديد مي كند كه بايد به هواي آزاد منتقل شود و چشم و پوست و محل هاي آلوده را با آب زياد شستشو داد همچنين هرگونه لباس آلوده را از تن وي خارج نمود .

گاز كربنيك :

گازي بي بو، بي رنگ، غير قابل اشتعال سنگينتر از هوا و محلول در آب است ، اين گاز مي تواند سرعت و حجم تنفس را 50% بالا ببرد وجود 3% آن سرعت و حجم تنفس را 2 برابر مي نمايد و مقدار 10% آن كمتر از چند دقيقه توليد مرگ مي نمايد عمده ترين خطر اين گاز بالا بردن سرعت تنفس است .

كمك هاي اوليه :

انتقال به هواي آزاد، دادن تنفس مصنوعي و اكسيژن در جايي كه لازم باشد .

گاز متان :

بي رنگ، بي بو و قابل اشتعال و انفجار و مقدار كمي از آن در آب حل مي شود .

مخلوط اين گاز با هوا و اكسيژن و با گاز كلر قابل انفجار است ، كمي سمي است و استنشاق آن به مدت طولاني جاي اكسيژن را در دستگاه تنفسي اشغال و توليد خفگي مي نمايد . بايد مصدوم به هواي آزاد منتقل كرد و در صورت لزوم اقدام به تنفسي مصنوعي نمود .

كمبود اكسيژن :

در بعضي از چاه ها ممكن است گازهاي مسموم كننده وجود نداشته باشد اما بخارات ( دم ) و گازهاي بي اثر جايگزين اكسيژن شده و درصد آن را پايين مي آورد و شخص را دچار خفگي كامل يا ناقص مي كند